Lieve allemaal,

Het is alweer de derde week in Team Fannetiek, maar dat neemt niet weg dat ik er nog steeds 18 heb te gaan.
Dus, om eens even een update te geven van de huidige stand van zaken wil ik graag dat jullie je eerst even realiseren dat ik heel langzaam transformeer naar een emotioneel wrak dat hier en daar menstrueert, even huilt omdat ze graag patatjes en pizza wil en dan weer doorgaat.
Het lastige aan het hele project is dat ik eigenlijk niet echt een concreet doel heb. Ik heb straks dit project een half jaar volgehouden, voel me dan waarschijnlijk hartstikke prima met m’n lichaam, maar dan? Wat na die zes maanden? Dan zal het toch weer op eigen houtje moeten en hoe hou je het dan allemaal in stand?… Tjah, we’ll see. Ik weet dat ik in ieder geval altijd met m’n vragen bij Anne terecht kan. En dat is een fijne gedachte. Dus nee, het zal sowieso niet voor niks zijn allemaal.
Daarnaast, zoals veel van jullie wellicht wel weten is een bikini fitness wedstrijd iets wat me ontzettend tof lijkt. Maar inmiddels begin ik me wel steeds meer te realiseren dat het eten met restricties gewoon soms echt irritant en vervelend is, niet zomaar even snel beslissen wat er gegeten gaat worden, want alles moet kloppen. Best lastig soms. En niet alleen voor mij. Gelukkig snapt de directe omgeving waar het voor is, en dat ik het graag wil. Maar bepaalde maaltijden komen wel echt m’n neus uit inmiddels. Het is allemaal een kwestie van plannen en willen. En als ik dat in m’n achterhoofd houd, is alles mogelijk.
Maargoed, even over die wedstrijd, de kans dat ik het ga doen is zo’n 50 procent, maar ook 50% dat ik het niet ga doen. Sowieso weet ik niet of m’n hoofd er überhaupt nog naar staat na dit half jaar, en of het me nog leuk lijkt, maar daarnaast is het ook gewoon een enorme aanslag op le body. En dat is nogal een dingetje voor me, merk ik. Er zijn veel dingen onduidelijk over wat het nou echt precies doet met je lichaam, duidelijk is wel dat het niet gezond is om zo’n shape lang aan te houden, maar wat doet het op de korte termijn? Want ondanks de huilbuien, wil ik wel graag gewoon een ‘goedwerkende’ vrouw blijven en later wat te gekke koters op de wereld zetten, als het allemaal meezit. (‘Gaat ze zich voortplanten?! Nee toch?!’) Jawel.
Dat zijn dus eigenlijk een beetje de struggles wat betreft de concreetheid van m’n doelen en de plannen.

Nog even iets anders. Ja nóg meer. 

Iets wat me de afgelopen tijd echt héél veel naar het hoofd is gesmeten is het volgende: afkeuring van mensen. Nou is dat sowieso al niet helemaal m’n sterkste kant en ik zal het ook nooit helemaal accepteren. Dus ik ga er lekker even ongegeneerd iets over zeggen.
Veel mensen reageren positief wanneer je ze vertelt over wat je aan het doen bent en waar je heen wil qua fysiek, thanks daarvoor. Helaas zijn er ook gewoon ontzettend veel mensen die het principe ‘als je nou niets leuks kan zeggen, zeg dan niks’ niet kennen. Het is oprecht triest hoe vaak mensen met een stalen gezicht zeggen: ‘Vind je dat nou echt mooi? Dat ziet er toch niet uit. Veel te veel, ook veel te veel spieren. Ik zou het niet kunnen hoor, echt niet.’ wanneer je een foto laat zien om je doelen te verduidelijken wanneer daar zelfs om gevraagd wordt!
Als iemand mij nou vertelt dat hij/zij liever de hele avond op de bank ligt met een zak chips, zich tonnetje rond eet en vervolgens niet in bikini het strand op durft, of bepaalde activiteiten wil doen omdat het er allemaal niet zo grandioos uitziet, dan heb ik daar toch ook geen commentaar op? Ik zeg toch ook niet: ‘Wil je nou echt zo dik worden? Dat ziet er toch niet uit joh! Straks kunnen we je nog rollen!.’. Naast ontzettend onfatsoenlijk is dat ook nog eens een teken van disrespect. Ik vind het gewoon echt ontzettend jammer dat mensen elkaar niet gewoon eens een beetje meer respecteren en aanmoedigen, inplaats van doelen af te kraken en de grond in te trappen of er zelfs om te lachen. Ja echt.
Als we nou allemaal elkaar eens wat meer zouden supporter om te werken aan de beste versie van onszelf, dan zou de wereld een stuk mooier worden en zouden mensen ook veel leuker met elkaar omgaan.
Daarnaast snap ik de hele uiting: ‘Ik zou het niet kunnen hoor’ gewoon niet. Dat is namelijk gewoon regelrechte onzin. Iedereen kan het. In de tijd dat iemand ander zich nog eens omdraait in bed, of een aantal afleveringen van een willekeurige netflix-serie kijkt kun je prima naar de gym en je eten preppen voor de aankomende dagen/week. Alles kan. Als je maar wil. En als je jezelf maar eens een schop onder je kont geeft.
En als je nou twijfelt aan je kennis, vraag dan eens iemand om hulp. Duik samen de gym in, oefen dingen die je niet weet en neem advies ook serieus. We kunnen elkaar als mensen zo ver helpen. We kunnen van elkaar leren. En daarnaast leren we ontzetten veel van ervaring, maar dan zul je jezelf wel een schop onder je kont moeten geven en de eerste stap zetten. 

img_0530

 

 

Advertisements